Testen op antistoffen in het bloed

antistoffen in bloedAntistoffen in bloed kan men opsporen met een antistoffentest. Antistoffen zijn eiwitten die onze lichaamseigen afweer aanmaakt. Dat gebeurt wanneer het immuunsysteem in contact komt met ziekteverwekkers (bacteriën, virussen, schimmels, parasieten) of andere lichaamsvreemde stoffen zoals gifstoffen of bepaalde chemische stoffen.

Betekenis afweersysteem

We komen dagelijks in aanraking met bacteriën, virussen, schimmels en andere ziekteverwekkers:

  • we ademen ze in;
  • nemen ze op via ons voedsel;
  • we komen er via de huid mee in aanraking;
  • of ze worden door andere mensen op ons overgedragen.

Antistoffen kunnen antigenen herkennen

Antistoffen zijn speciale eiwitten die zowel in het bloed als in andere lichaamsvloeistoffen zoals speeksel en neusvocht voorkomen. De belangrijkste taak van antistoffen is om het lichaam te beschermen tegen alles wat het lichaam vreemd is. Dat wil zeggen, alles wat niet direct in het lichaam thuishoort, zoals

  • bacteriën;
  • schimmels;
  • parasieten;
  • virussen;
  • tumorcellen;
  • dierlijke gifstoffen;
  • en veel andere natuurlijke en kunstmatige stoffen en substanties.

Antistoffen bezitten de eigenschap om dergelijke vreemde structuren, ook wel ‘antigenen’ genoemd, te herkennen.

Antistoffen in bloed moeten infecties tegengaan

Om infectie met ziekteverwekkers te voorkomen of te bestrijden, bezit het lichaam een ​​eigen afweersysteem, ook wel ‘immuunsysteem’. Komt een gezond persoon in contact met een ziekteverwekker, dan komen diens witte bloedcellen (leukocyten) in actie. Ze maken de ziekteverwekker onschadelijk door lichaamseigen afweerstoffen (antistoffen) aan te maken of te reproduceren.

Hoe lang blijven antistoffen in bloed

Wordt het organisme voor de eerste keer geconfronteerd met een specifiek antigeen, dan duurt het ongeveer 2 weken voordat er voldoende antistoffen zijn gevormd. Die kunnen het ontstaan ​​van een infectie voorkomen of verminderen. Wanneer de acute fase van de infectie voorbij is, behoudt het organisme een kleine hoeveelheid van de specifieke antilichamen als een zogenaamd immunologisch geheugen. Dat roept het afweersysteem op bij herinfectie met het betreffende antigeen, bijvoorbeeld een virus. Het maakt een snellere en sterkere immuunrespons mogelijk.

Abusievelijke aanmaak antistoffen

Het lichaam kan echter ook abusievelijk antistoffen vormen:

  • bijvoorbeeld tegen stoffen die normaal gesproken ongevaarlijk zijn (allergieën);
  • of tegen lichaamseigen cellen (auto-immuunziekten).

Antistoffen worden in de geneeskunde ook wel immunoglobulinen genoemd.

Testen op antistoffen in bloed vraagt geen speciale voorbereiding

Een antistoffentest kan zonder speciale voorbereiding worden uitgevoerd. Men kan volstaan met een gewone bloedafname uit een armader. Bij sommige antistoftesten, zoals een hiv-sneltest, is een druppel bloed uit de vingertop (vingerprik) zelfs voldoende.  Bij een bloedtest onderzoekt men het bloed verder in het laboratorium . Daarbij test men afhankelijk van het doel van het onderzoek verschillende antistoffen. De testresultaten zijn mede afhankelijk van het ziektebeeld en daarbij behorende specifieke antistoffen.

Immuundefecten

Het is niet verwonderlijk dat dit uiterst complexe systeem op veel verschillende locaties defecten kan vertonen. Mensen met een aangeboren immuungebrek hebben slechts een beperkt vermogen om op infecties te reageren en deze effectief te bestrijden.

Over het algemeen kan men defecten in het immuunsysteem onderverdelen in twee categorieën:

  • aangeboren (primair) immuungebrek;
  • verworven (secundair) immuungebrek.

Bij veel vormen van immuundefecten zet men een behandeling met immunoglobulinen (Ig) in. Immunoglobulinen zijn antistoffen die in het bloed van gezonde mensen standaard aanwezig zijn. Ze worden geproduceerd door bepaalde witte bloedcellen (plasmacellen die zijn ontstaan uit B-lymfocyten). De antilichamen komen vrij in het bloed, ze weren infecties af en bestrijden ziekmakende bacteriën, virussen of schimmels.

Oorzaken immuundefecten

Een immuunafwijking kan dus aangeboren (primair) zijn, een afwijking die zowel bij peuters als volwassenen voorkomt. In de meest voorkomende vorm van aangeboren immuundefecten is het lichaam niet of slechts in beperkte mate in staat antilichamen aan te maken. Het moet daarom van buitenaf extra antilichamen (immunoglobulinen) toegediend krijgen.

Een verworven (secundair) immuundefect kan vele oorzaken hebben, maar is in ieder geval het gevolg van een andere onderliggende ziekte of therapie. Mogelijke oorzaken van de verworven aantasting van het immuunsysteem zijn bepaalde soorten bloedkanker of therapieën die het immuunsysteem onderdrukken. Denk bijvoorbeeld aan medicatie die na een transplantatie moet worden ingenomen. Die medicatie moet ervoor zorgen dat het lichaam het nieuwe orgaan niet afstoot.

Plaats een reactie