Isolatieverpleging, betekenis en vormen

IsolatieverplegingIsolatieverpleging kan gewenst zijn als patiënten met een bepaalde ziektekiem (bacterie, virus of schimmels) besmet is.  Goede uitleg en begeleiding is dan noodzakelijk zodat bedoelde patiënten passende vormen van verpleging in afzondering accepteren. Daarbij is ook een belangrijke rol weggelegd voor partners en familieleden.

 

Isolatieverpleging: overdracht ziektekiemen voorkomen

Isolatieverpleging betekent afzondering van de patiënt om te voorkomen dat bepaalde virussen, bacteriën of schimmels worden overgedragen. Het gaat bij isolatieverpleging om ziekteverwekkers die:

  • bijzonder gemakkelijk kunnen worden overgedragen;
  • die een zeer ernstige ziekte veroorzaken;
  • of multiresistente ziekteverwekkers die ongevoelig zijn voor veel antibiotica.

Ziekenhuispatiënten die met dergelijke ziektekiemen zijn geïnfecteerd, moeten worden afgezonderd. Het vaak heersende beeld van geïsoleerde patiënten die afgezonderd zijn in een ruimte die alleen met beschermende kleding kan worden betreden, is slechts gedeeltelijk correct. Isolatie is een begrip dat je verschillend kan uitleggen, afhankelijk van:

  • het type ziekteverwekker;
  • en de wijze van overdracht.

Dienovereenkomstig past men de isolatiemaatregelen individueel per patiënt aan.

Isolatieverpleging is niet ‘de patiënt opsluiten’

Het gaat er bij isolatieverpleging niet om de patiënt op te sluiten, maar om de specifieke wijze van overdracht van de ziekteverwekker af te schermen:

  • er zijn ziektekiemen die worden overgedragen via direct contact;
  • ziekteverwekkers die worden doorgegeven via druppeltjes;
  • of ziektekiemen die worden overgedragen via de lucht.

Bij open longtuberculose of mazelen bijvoorbeeld, verspreiden de ziektekiemen zich via de lucht en zijn de strenge isolatiemaatregelen geboden:

  • de patiënt wordt geplaatst in een eenpersoonskamer, die hij niet verlaten kan;
  • iedereen die hier binnenkomt, moet speciale beschermende kleding en een speciaal FFP-masker dragen. Zo’n mondkapje beschermt de drager tegen het inhaleren van besmette, schadelijke deeltjes die door de lucht verspreid worden.

Contactisolatie

Vaak zijn dergelijke maatregelen echter niet nodig. Bij patiënten die lijden aan een ziekte die via direct contact wordt overgedragen, is zogenaamde contactisolatie voldoende. Een voorbeeld daarvan is diarree die het gevolg is van een infectie met de salmonella-bacterie. Een dergelijk ziektebeeld vereist niet altijd strikte isolatie. Het gaat er niet om de patiënt te ‘verbannen’, maar om de specifieke wijze van overdracht van de ziekteverwekker af te schermen.

Zulke patiënten kunnen zich vrijelijk in het ziekenhuis verplaatsen. Maar ze moeten wel hun eigen toilet gebruiken en hun handen desinfecteren na gebruik van het toilet. Als dit gewaarborgd is, kunnen dergelijke patiënten zelfs worden ondergebracht in een kamer met andere patiënten.

Onzekerheid en angsten bij isolatieverpleging

Voor de patiënt is isolatieverpleging  vaak een ingrijpende en bedreigende maatregel. Met name ruimtelijke isolatie en beschermende kleding leiden tot onzekerheid of angsten. Om die reden moeten de patiënten voldoende worden voorgelicht zodra ze geïsoleerd zijn. Men moet hen uitleggen:

  • hoe zich hun infectie verspreidt;
  • welke maatregelen men neemt om dit te voorkomen.

Doorgaans zijn patiënten het daar vervolgens mee eens.

Als patiënten de noodzaak van isolatie niet accepteren

Gelukkig zijn patiënten die zich niet aan isolatiemaatregelen willen onderwerpen, uitzondering. Veel kan worden opgelost met goede communicatie. Toch blijven er altijd patiënten die de noodzaak van isolatie niet kunnen of willen begrijpen. Bij dergelijke patiënten is de rol van familieleden bijzonder belangrijk

 

Plaats een reactie