Testen op antistoffen in het bloed

antistoffen in bloedAntistoffen in bloed kan men opsporen met een antistoffentest. Antistoffen zijn eiwitten die onze lichaamseigen afweer aanmaakt. Dat gebeurt wanneer het immuunsysteem in contact komt met ziekteverwekkers (bacteriën, virussen, schimmels, parasieten) of andere lichaamsvreemde stoffen zoals gifstoffen of bepaalde chemische stoffen.

Meer lezenTesten op antistoffen in het bloed

Wat doet stress met ons lichaam?

stressIn feite is stress een zeer nuttige reactie van ons lichaam. Het activeert onder andere ons immuunsysteem en verhoogt voor korte tijd onze afweer tegen ontstekingsprocessen. Maar als fysieke stresssituaties langer aanhouden, werken die zeer negatief op onze gezondheid uit.

Wat gebeurt er bij acute stress?

Of het nu een wild dier is dat ons bedreigt of een bedreigende situatie op ons werk. De reactie daarop door het lichaam is dezelfde. In een fractie van een seconde komt extra energie vrij om zich optimaal voor te bereiden voor strijd of vlucht. Fight or flight. En dat gebeurt allemaal zonder bewuste sturing. Ons lichaam grijpt terug op een diep in ons geworteld mechanisme dat in een reflex handelt. Mensen in het stenen tijdperk reageerden op precies dezelfde wijze als wij nu. Stress roept in de mens een proces op dat van levensbelang is. En dat ertoe bijdraagt dat hij zich kan verdedigen in geval van gevaar.

 

 

Als onze zintuigen bedreiging waarnemen

Via de zintuigen geraakt de informatie over bedreigende situaties in het stress-regelcentrum van onze hersenen. Dat regelcentrum zetelt dus letterlijk “tussen de oren”. Denk daarbij aan het waarnemen van:

  • bedreigingen;
  • verdriet;
  • ergernis;
  • spanningen.

Met behulp van boodschapperstoffen (hormonen of neurotransmitters) wordt die informatie aan andere organen doorgegeven. Het lichaam maakt onder meer stresshormonen aan als:

  • adrenaline;
  • noradrenaline;
  • en cortisol.


Bij acute stress extra energie voor vlucht of strijd

Die hormonen zetten het lichaam aan tot een ​​energieboost:

  • de ademhaling wordt sneller;
  • hart en bloedsomloop worden extra belast;
  • de bloeddruk stijgt;
  • de zuurstoftoevoer wordt verhoogd;
  • er wordt gericht meer bloed naar de spieren gestuurd;
  • die spieren spannen zich aan.

Kortom: het lichaam stelt bij acute stress in enkele seconden voldoende zuurstof en energie voor vlucht of strijd ter beschikking. Bovendien wordt het immuunsysteem sterker geactiveerd. Het verhoogt bijvoorbeeld voor korte tijd onze afweer tegen ontstekingsprocessen.

Ons denken neemt even pauze

Tegelijkertijd onderdrukt het lichaam functies die het niet direct nodig heeft:

  • de concentratie is verhoogd. De waarneming daarentegen is beperkt en helemaal gefocust op de actuele stresssituatie;
  • dat gaat ten koste van onze objectieve beoordeling. Ons denken raakt min of meer geblokkeerd;
  • oog in oog met ernstig gevaar, is ook de spijsvertering van minder belang. Het lichaam schroeft de activiteit van de maag terug. Maar het verhoogt de darmwerking.

Ontspanning als de stresssituatie weer voorbij is

Is de stresssituatie eenmaal voorbij?

  • dan vermindert het vrijkomen van adrenaline en noradrenaline weer;
  • het lichaam keert terug in de ruststand. Hoe lang dat proces duurt, hangt af van de hoeveelheid en de duur van de stressbelasting;
  • de spieren ontspannen zich weer;
  • het hart klopt rustiger;
  • de bloeddruk daalt;
  • en de ademhaling wordt langzamer.

Ook die ontspanning is van vitaal belang. Want daardoor komt er weer energie beschikbaar.

Als fysieke stressreacties langer aanhouden

Het lichaam schiet bij acute stress voor korte tijd in de alarm-stand. Bij onze voorouders volgde na een ontsnapping of gevecht ook weer enige tijd rust. Als men tenminste de situatie wist te overleven. Houden fysieke stressreacties echter over langere tijd aan, dan werken de oorspronkelijk voor zelfbehoud bedoelde activiteiten averechts.

Littekenweefsel na hartinfarct voorkomen

littekenweefsel hartAls door een hartinfarct de zuurstofvoorziening onderbroken is, sterft er weefsel af en vormt zich littekenweefsel in de hartspier. Die littekens gelden als een bijzonder gevreesd gevolg van een hartinfarct. Op langere termijn kunnen ze de hartfunctie aanzienlijk beperken.

De rol van GDF-15 bij vorming littekenweefsel

Wetenschappers hebben een eiwit ontdekt dat verantwoordelijk is voor de vorming van littekenweefsel. Een eiwit genaamd ‘Growth Differentiation Factor 15’ (GDF-15) speelt een belangrijke rol bij de vorming van littekens. Als het lukt om dat eiwit te blokkeren, kan het hart na een hartinfarct zonder littekens genezen.

Vorming littekenweefsel voorkomen

Na een hartinfarct vervangt het lichaam afgestorven hartspierweefsel door littekenweefsel. Die ontstekingsreactie is door Duitse cardiologen nader onderzocht, terwijl het hart gewoon bloed door het lichaam bleef pompen. Men merkte daarbij op, dat de hartspiercellen tijdens die fase meer van het lichaamseigen eiwit genaamd GDF-15 aanmaken. Al 12 uur na een hartinfarct stijgt de concentratie van die factor tot het 20-voudige. Met name in het gebied waar zich het infarct had voorgedaan.

Overmatige ontstekingsreactie tegengaan

Genetisch veranderde muizen die geen GDF-15 konden produceren, stierven kort na een hartinfarct. De onderzoekers nemen daarom aan dat GDF-15 een beschermende functie bezit. Bij de muizen in kwestie, was er sprake van een overmatige ontstekingsreactie. Hun lichaam bouwde het dode weefsel te snel af, zodat de hartspier inscheurde. GDF-15 zorgt er daarentegen voor dat het ontstekingsproces gecontroleerd verloopt en geen schade aanricht.

Werking witte bloedlichamen afremmen

Bij een ontstekingsreactie, bijvoorbeeld na een hartinfarct, verplaatsen witte bloedlichamen zich vanuit het bloed naar de plaats van de ontsteking. Aan het oppervlak van die witte bloedcellen moeten dan zogenaamde integrines worden geactiveerd. Je zou dat kunnen vergelijken met het uitklappen van het landingsgestel voor de landing van een vliegtuig. De onderzoekers hebben nu dus het mechanisme ontdekt dat de activering van integrines op witte bloedcellen remt.

Gecontroleerd verloop ontstekingsreactie

Als GDF-15 zich aan de witte bloedcellen hecht, blijven de integrines inactief. Zo geraken de witte bloedcellen niet tot in het ontstekingsgebied. GDF-15 zorgt er dus voor dat het ontstekingsproces gecontroleerd verloopt. Het proces wordt niet overhaast en kan geen schade veroorzaken.